“No TERFs On Our TURF” Translation Annex

Cite This: 
. "“No TERFs On Our TURF” Translation Annex". Kohl: a Journal for Body and Gender Research Vol. No. (06 April 2021): pp. . (Last accessed on 03 August 2021). Available at: https://kohljournal.press/no-terfs-our-turf-translation-annex.
Share: 

Copy and paste the URL link below:

Copy and paste the embed code below:

Copy and paste this code to your website.

Excerpts from Facebook post

 

MY RESPONSE TO THE HARASSMENT:

[…] My followers know that I have always advocated for the statement “Trans women are women.” Indeed, I have no problem with the ongoing bill* concerning gender identity claims based on one’s self-identification in England. I do not share the worries of certain feminists who have problems with using non-mixed (gender) spaces with cis and trans women, and I have been loudly voicing this. As someone who has already been using these shared spaces, I am sure that the worries of misconduct will never occur. As my followers will also know, it is a fact that I have criticized two blogs on Dünyadan Çeviri (Worldwide Translations) about this matter. When my friend’s child was being diagnosed with dysphoria, we entered into a process of research. In the meantime, M. Moore’s known writing was translated.

So in a tweet on October 14, I expressed:

“I disagree with the majority of her ideas, but without stigmatizing and by going beyond, I think, it should be recognized that she has expressed a certainly reasonable worry, which should be discussed: medicalization benefits pharmaceutical companies. These are very invasive interventions that must be taken seriously.”

Of course, I did not know then that even sharing writings of people regarded as the “enemy” by certain parties will be enough to be considered “phobic.”

“Can a child decide for such ultimately invasive hormonal treatments? I guess, personally, I would accept my child as they are without any indoctrination or pressure, and would wait for them to make up their mind about the medicalization process once they turn 18. I mean, even for a child, the person’s self-identification should be the basis, but for invasive medical interventions, maybe it must be that the child should become an adult. I don’t know, what do you think? I was a tomboy until the age of 14. People would call me ‘tomboy’ without any indoctrination or pressure. I did not say I was a boy; I wouldn’t know if I would call myself that now. I was me, I just liked boy stuff. I don’t know if it would have been better if I had received medical interventions. Conversely, a trans man in his adulthood might wish to have lived this process earlier, of course. As children and teenagers, we cannot know this. Having boy-behaviours or saying that I am a boy doesn’t mean I will want to become a man later on, or vice versa. The biggest problem in the essay is that it is incorrectly placing the actual deal: the problem is not people determining their gender; the problem is rather how early this medical intervention can be performed, on which there isn’t a collective agreement, as far as I understand.”

[…] “I believe in the principle of being able to decide one’s gender, based on one’s self-identification. Also, I believe in multiple genders that at least start with two, and that can be in transitivity – ‘gender’ on its own is a transition and not limited to puberty. The body is not anatomy and function, but it is the work of affections and acts founded through encounters within the nature-culture. If my child were to be as atypical as myself, I would only want to teach them this: you’ll wear whatever you want, do whatever you want, you’ll be whomever you claim to be, and the people who try to prevent this will have to deal with me. Both woman and man are abstractions; in reality, everyone converges to these categories more or less. Yet, your body is your foundation, your reality, in a way your fate, just like where you were born, like you. Amor fati. You should love it. A penis or a beard will not make you a man; you are not lacking, after all. If you were to decide otherwise, of course, when you are 16-17 we’ll see, but don’t do this just to become a “man.” “What” you are is not your anatomy.”

[…] However, Carmichael adds that “thinking gender dysphoria is something that can only be ‘fixed’ with hormonal treatments essentially ‘means to medicalize identity’s complexities and once such a process started you would only turn to medical solutions from then on’.” And Tavistock works with a team consisted of endocrinologists, psychologists, psychotherapists, family therapists, psychiatrists, and other experts.

I have said that Carmichael’s last statement summarizes my views.

In brief, this is the situation. The only thing I said was that there wasn’t much research, data, and available psychological, psychotherapeutic, etc. literature on trans kids’ psychosexual development that presents a good account of criticisms on the matter and puts them into dialogue.

Among the 12 research available in the literature, the last one, which took place at the Gender Identity Clinic in the Netherlands, shows that in the case of dysphoria the majority of kids do not maintain this state into adulthood http://www.sexologytoday.org/.../do-trans-kids-stay-trans.... (Stating this is considered phobic). There are opposing arguments and answers to these opposing arguments available. I won't add them here to cut short, but you can find them easily. In the research at the Dutch clinic, the counterargument is that 24 of 127 kids who were subjects of the study stopped going to the clinic. (47 remained trans, 56 not, 24 stopped going to the clinic). So the authors of the counterargument state that it is unclear whether they retracted or not, and on the other hand, it is unknown why 24 kids stopped going to the clinic that offered every opportunity (there isn’t another clinic in the country that offers the same opportunities). Also, one of the researchers, Sigal, made an additional statement that claims the ratio they have found is much greater than the one in the result: they counted the kids over the age of 15. Had they counted the younger kids, it would have been greater. https://twitter.com/jessesingal/status/1028361948252069888

I agree with Carmichael’s views. I accept that this process is not “directly” clear and certain. Contrary to organizations like Mermaids, for the children in the process of medical transition, the worries of the “cautious” parents and doctors should be viewed as reasonable.

Only this has been said. However, according to some activists apparently, this matter should be accepted “without discussion.” In Europe, everyone involved in such a discussion is declared as TERF – trans-exclusionary radical feminist. This isn’t a solitary method, it is systematic. This discussion is endemic to Europe and North America. It doesn’t reflect the circumstances of our country. Of course, analysis and critique of the political responsibilities of how this issue should be discussed in our country are necessary. I am open to all kinds of criticism about this matter. […] 

 

* Karakaş means the Gender Recognition Act 2004 in UK. Despite the use of the word “bill,” it is a recognized Act. [t.n.]

 

 

TACİZLERE KARŞI YANITIM:

[…]Takipçilerim bilir her daim 'tran kadınlar kadındır' ifadesine sahip çıktım. Keza İngiltere'de süren yetişkinlerde beyanla cinsel kimlik yasa tasarısıyla ilgili de hiçbir sorunum yok. Cis ve trans kadınların karma olmayan alanları ortak kullanmasıyla ilgili bir kesim feministin kaygılarını paylaşmıyor, bunu da yüksek sesle dile getiriyorum. Zaten bu alanları ortak kullanma deneyimi olan biri olarak, kaygı duyulan suiistimallerin yaşanmayacağına eminim. Dünyadan çeviride bu yönlü yazılmış iki yazının çevirisini de eleştirdiğim vakidir, takipçilerim yine bilir.

Bir arkadaşımın çocuğuna disfori teşhisi konmasıyla birlikte bir araştırma sürecine girdik. Bu arada M. Moore'un malum yazısı çevrildi.

Ben de bunu, 14 Ekim tarihli tvitimde:

"Fikirlerinin büyük bir kısmına katılmıyorum ama damgalamadan ötesine geçerek gerçekten makul bir kaygıyı dile getirdiğini, bunun konuşulması gerektiğini görmeli sanki:

Medikalizasyon, bundan ilaç şirketlerinin karı.

Gerçekten bunlar çok invasif müdahaleler, ciddiye almalı, diyerek paylaştım."

Elbette kimi cenahta 'düşman' addedilenlerin yazılarını paylaşmanın bile 'fobik' sayılmaya yeteceğini henüz bilmiyordum.

"Bu son derece invasif hormon tedavilerine bir çocuk karar verebilir mi? Ben şahsen hiçbir telkin veya baskıda bulunmadan çocuğumu olduğu gibi kabul eder, medikalizasyon sürecinden geçmeye 18 yaşını doldurduğunda kendi karar vermesini beklerdim sanırım. Yani çocuk da olsa kişinin beyanı, evet ama invasif medikal müdahaleler için belki yetişkin olarak kendi karar verebilme şartı. Bilemiyorum siz ne düşünüyorsunuz? Ben 14'üme kadar tomboy'dum, erkek Fatma der geçerlerdi, ne telkin ne baskı gördüm. Erkeğim demedim, bilemiyorum şimdi olsa der miydim, ben bendim, daha çok erkeklerin hoşlandığı şeylerden hoşlanıyordum sadece. Bu yüzden tıbbi müdahale görmüş olsam iyi olur muydu bilemiyorum. Öte yandan bir trans erkek de yetişkinliğinde keşke bu süreçleri daha erken yaşasaydım, diye düşünebilir pekala. Öte yandan çocukken ve ergenken bunu bilemeyiz bence. Erkek davranışları göstermem veya erkeğim demem sonrasında erkek olmak isteyeceğim anlamına gelmez, ne de aksi. Makaledeki en büyük sorun asıl meseleyi yanlış konumlandırması: sorun insanların kendi cinsiyetini belirlemesi değil, sorun daha ziyade medikal müdahalenin ne kadar erken yapılabileceği, ki bu konuda kesin bir fikir yok anladığım kadarıyla."

[…]"Kendi cinsiyetine karar verebilmeye, beyana inanıyorum. En az ikiden başlayan çoklu cinsiyetlere, geçişlere de -ki cinsiyetlenme zaten başlı başına bir geçiş ve ergenliğe mahsus değil. Beden anatomi ve işlev değil, doğakültürde karşılaşmalarda kurulan duygulanım ve edim işi. Çocuğum benim gibi atipik olsa ona sadece şunu öğretebilmek isterdim: ne istersen onu giyer, ne yapmak isterden onu yaparsın, kimim diyorsan o'sun, buna engel olmaya çalışan karşısında beni bulur. Kadın da erkek de soyutlama, gerçekte herkes bu kategorilere az çok yakınsıyor. Bedeninse temelin, gerçekliğin, bir yerde kaderin, doğduğun yer gibi, ben gibi. Amor fati. Seveceksin. Pipi, sakal seni erkek yapmayacak, zaten eksik değilsin. Ha olsun dersen de ne ala, 16-17 yaşında oluruna bakarız ama bunu 'ekek' olmanın şartı diye yapma, ne'liğin anatomin değil."

[…]Ancak Carmichael "toplumsal cinsiyet disforisinin sadece hormon tedavisiyle "düzeltilebilecek" bir şey olduğunu düşünmenin aslında "kimliğin karmaşalarını medikalize etmek olduğunu ve bir kez bu sürece girildiğindeyse artık sadece medikal çözümlere yüzünüzü döndüğünüzü" ekler. Tavistock ise endoktrinolojlardan ve psikologlardan, psikoterapistlerden, aile terapistlerinden, psikiyatristlerden ve diğer uzmanlardan ibaret bir takımla çalışır.

Carmichael'in bu son ifadesinin görüşlerimi özetlediğini söyledim.

Ezcümle, durum budur. Tek söylediğim henüz ortada araştırma, veri ve trans çocuklarda psikoseksüel gelişime dair mevcut psikoloji, psikoterapi vs. literatürünü layığıyla eleştiren ve onunla konuşan yazılar olmadığından,

(mevcut literatürde yer alan 12 araştırma, ki bunların sonuncusu Hollanda toplumsal cinsiyet kliniğinde yapılmıştır, disfori durumunda çocukların çoğunun bu durumu yetişkinlikle sürdürmediğini gösterir http://www.sexologytoday.org/.../do-trans-kids-stay-trans... (bunu söylemek de fobik addediliyor). Buna karşı argümanlar ve bu karşı argümanlara yanıtlar mevcuttur, uzatmamak için eklemiyorum ama araştıran bulur. Hollanda kliniğindeki araştırmada karşı argüman araştırma konusu olan 127 çocuktan 24'ünün daha sonra kliniğe gitmeyi bırakmasıdır. (47'si trans kalıyor, 56'sı değil, 24'ü kliniğe gitmeyi bırakmış). Yani cayıp caymadıkları bilinmemektedir der karşı argüman sahipleri, öte yandan 24 çocuğun geçiş için her türlü imkanı sunan kliniğe neden gitmeyi bıraktığı bilinmez (ülkede bu konuda hizmet veren başka bir klinik yoktur. Ayrıca araştırmacılardan Sigal şöyle bir ek de yaptı sonrasında, buldukları oranının çıkandan daha bile fazla olduğunu öne süren: 15 yaş üstü çocukları istatistiğe katmışlar, daha genç yaştakileri katsalarmış rakam daha fazla olurmuş https://twitter.com/jessesingal/status/1028361948252069888)

Carmichael'in görüşüne katılarak bu sürecin bu kadar 'doğrudan' açık ve net olmadığını kabul etmek ve çocuklarda medikal geçiş sürecinde Mermaids gibi organizasyonların aksine 'tedbirli' olan ebeveynlerin ve doktorların kaygılarının 'makul' olduğunu belirtmek.

Tek söylenen budur, lakin anlaşılan bu durum kimi aktivistlerce 'tartışılmadan' kabul edilmesi gereken bir alan. Avrupa'da da en ufak bir tartışma yürüten herkes TERF -trans dışlayıcı feminist ilan edilir- bu yöntem münferit değil sistematiktir. Bu tartışma Avrupa'ya ve Kuzey Amerika'ya özgüdür, ülkemizin koşullarını yansıtmaz, elbette ülkemizde bu tartışmayı yürütmenin, bunun nasıl yapılacağının siyasi sorumluluk gerektiren bir analizi, eleştirisi yapılmalıdır. Bu yönde gelen her türlü eleştiriye sonuna kadar açığım.[…]

 

 

 

Excerpts from Duvar article:

https://www.gazeteduvar.com.tr/forum/2019/08/12/hinc-ve-linc-siyaseti

[…] Lately, we have fallen into an excessive “hunt for phobic expressions,” targeting, and cyber-attacks against feminist academics, particularly the ones who are visible on social media, who are allies, and who are “moderate” as per their definition, but are considered to be alone and naïve. Of course, these attacks are aimed at wearing out all of radical feminism.

[…] The terminology trans-activism has recently brought up, and surely will continue to bring up, serious discussions along with its philosophical, bio-medical, and social implications globally, especially in regard to the innate and fixed idea of gender identity. This new terminology that does not have an equivalence in current feminist and queer literature and the verbal repertoire that is improving on this terminology has just recently come up. The
Stonewall dictionary defines this as “a person’s innate sense of their gender.” It is argued that this comes by birth, and that biological sex is a social construction. However, there is no further explanation. On the other hand, it is clear that this claim does not correspond to the terminology feminist and queer theory suggests.

[…] For this reason, in this article I will touch upon the attitude of political interventions that make it impossible to carry out healthy discussions about recently thrown out terminology. Rather, it is based on accepting this new terminology without questioning, and in my opinion, paralyzes solidarity and is not ethical. This seems to be the attitude in the world, particularly in England.

For some time now, we have encountered extremely aggressive, personally insulting, almost lynching interventions by some trans and queer activists particularly on Facebook and Twitter against usage that does not align with this newly constituted terminology repertoire mentioned above and is updated almost every year. […]

In my case, in the fall of 2018, I touched upon a topic in the existing literature through a candid, I now realize, and naïve question that life coincidentally brought my way and that I didn’t know trans-activism has “banned:” desistance literature.

“All” existing scientific research, the last one conducted by the pioneer Dutch scientists, states that dysphoria among the majority of kids is surpassed on its own during puberty. I didn’t know that this was the “banned” topic in the activists’ bible; I’ve learned this thanks to the immediate insults and cyber-attacks against myself and “my f*cking tomboy experience.” Apparently, this literature and de-transitioning, meaning the cases where trans people return to their biological sex after the post-transition period, are topics that shouldn’t be discussed. Of course, these two conditions show that gender identity is not fixed but transitive. And since then, some may know that these attacks have been going on, claiming that I said “horrible” things. These “horrible” things are the results of research, the last one of which was conducted by doctors at the Gender Identity Clinic in the Netherlands itself. Nothing else. And about two weeks ago, an official investigation was launched into the “only” study which was said to provide a basis for puberty blocking-treatment. BBC reported this. As can be seen, these are brand new, controversial topics. You see these are “horrible things” I have been accused of saying. Based on what I have learned from my research later on, the only agenda of the leading transactivism (there are other transactivisms, too) abroad now is getting the gender identity recognised only based on one’s self-identification and lowering the age of using puberty blockers with kids. These are based on the hypothesis that gender identity/perception is innate, fixed, and unchanging. Although I don’t believe in this hypothesis, I would of course have been more sensitive on the matter I didn’t know was banned if I had been told in private that these were “sensitive topics.” However, this wasn’t the case, of course. And the matter is mainly this. I have experienced only insults and bullying; I still am. All members of this activist group have deliberately chosen this method. This is a political choice the group has made.

Since I have personally studied feminist science and technology research, I am someone who knows how the knowledge-ideology relation and the positioned knowledge of the oppressed are produced, of course. This literature that I used as a method in my Ph.D. dissertation is one of my expertise. However, rather than an epistemological problem, knowledge production, academic, and institutional ethics, the issue is the lynching and deliberate discrediting way of doing politics. […] In my case, recently, during a dispute that started after a trans [person] used derogatory and misogynist expressions against cis-women, the issue got to my name being exposed on one or two LGBT organization accounts that are again within this group of network. Despite not following this political line, I was accused of being trans-exclusionary, a conviction that arose because someone picked up some of my words. However, no one mentioned which exact statements of mine prove these claims.

Briefly, we have fallen into an excessive “hunt for phobic expressions,” targeting, and cyber-attacks against feminist academics, particularly the ones who are visible on social media, who are allies, and who are “moderate” as per their definition, but are considered to be alone and naïve. Of course, these attacks are aimed at wearing out all of radical feminism. The smallest critique or personal animosity are enough to become the target of this specific group of activists on Twitter and then to be sent off to the influential individuals of this group in this arbitrary lynching. During this year’s pride week events, there were workshops claiming feminism to be internally and structurally phobic, advising feminism to break down without a chance of recovery again. In a country where the women’s movement is this strong, this is quite an unfortunate attitude.

 

[…] It is a quite dangerous approach to establish a hierarchy among certain oppressed, victim positions, and make lynching a tool for hegemony among these groups. All of us are responsible to the best of our abilities for preventing hostile behaviours that are contradictory to the spirit of solidarity, and lynching culture from settling into our politics.

This lynching culture is based on reactionary resentment politics, of course. We know that is a reflex that is underlying attempts of constituting hegemony. I have always condemned this method of political intervention that is based on politics of resentment, and I always will. I wish for a transforming, affirmative political language and approach that enable the formation of allyships to predominate.

[…]Son zamanlarda bilhassa sosyal medya görünürlüğü olan, müttefik, kendi tabirleriyle “ılımlı,” yalnız ve kırılgan olduğu düşünülen feminist akademisyenlere dönük bir “fobik ifade avı,” hedef gösterme, siber saldırı furyasının içine düştük. Zincirleme seyir izleyen bu saldırı furyası, elbette genel anlamda bilhassa radikal feminizmi yıpratma amacı taşıyor.

[…]Trans-aktivizmin dünya çapında son yıllarda ortaya attığı kavramların, bilhassa doğuştan gelen ve sabit olan bir toplumsal cinsiyet kimliği (gender identity) fikrinin, felsefi, biyo-medikal, toplumsal çıkarımları elbette ciddi tartışmaları beraber getiriyor, getirecektir. Mevcut feminist ve kuir literatürde bir karşılığı olmayan bu yeni kavram ve bu kavram üzerinden geliştirilen terminoloji dağarcığı henüz gündeme geldi. Stonewall sözlüğünde bunu, “kişinin doğuştan gelen cinsiyet hissi” diye tanımlıyor. Bu hissin doğuştan geldiği, biyolojik cinsiyetin ise toplumsal inşa olduğu iddia ediliyor. Lakin buna dair daha fazla açıklama yok. Öte yandan, bu iddianın feminizmin ve kuir kuramın öne sürdüğü toplumsal cinsiyet kavramlarıyla örtüşmediği ortada.

[…]Bu yüzden henüz ortaya atılmış kavramları sağlıklı bir zeminde tartışmayı imkansız kılan, bilakis bu kavramların ve onlara dayanan kabullerin sorgusuz sualsiz kabul edilmesine dayanan, dayanışma ortamını felç ettiğini düşündüğüm ve etik bulmadığım siyasi müdahale tavrına değineceğim bu yazıda. Dünyada, bilhassa İngiltere’de de tavrın bu olduğu görülüyor.

Bir zamandır, bilhassa Twitter’da ve Facebook’ta trans ve kuir harekete mensup birkaç aktivistin bu yukarıda bahsettiğim henüz oluşturulmuş ve neredeyse her sene güncellenen terminoloji dağarcığına uymayan ifadeler karşısında son derece saldırgan, şahsa hakaret eden, linçe varan müdahaleleriyle karşılaşıyoruz.[…]

Benim durumumdaysa samimi ve şu anda naif olduğunu fark ettiğim hayatın tesadüfen karşıma çıkardığı bir “soru” üzerinden 2018 sonbaharında trans aktivizmin “yasaklı” addettiğini bilmediğim bir konuda mevcut literatüre değinmiştim: cayma (desistance) literatürü.

Mevcut "bütün" bilimsel araştırmalar, ki sonuncusu bu alanda öncü Hollandalı bilim insanları tarafından gerçekleştirilmiştir, çocukların ciddi bir çoğunluğunda ergenlikle beraber disforinin kendiliğinden geçtiğini söylemektedir . Bunun bu aktivistlerin kitabında "yasaklı" konu olduğunu bilmiyordum; anında şahsıma ve "s*kik tomboyluk deneyimime" yönelen hakaretler ve siber saldırılar sayesinde bunu öğrendim. Meğer bu literatür ve detransitioning, yani translarda, trans geçiş sonrası biyolojik cinsiyete geçiş vakaları üzerine konuşulmaması gereken mevzularmış. Öyle ya cinsiyet kimliğinin sabit değil geçişli olduğunu gösteriyor bu iki durum da. O zamandan beri de bilen biliyor bu saldırılar "korkunç" şeyler söylediğim iddiasıyla sürüyor. O "korkunç" şeylerse sonuncusu bizzat Hollanda toplumsal cinsiyet kliniği doktorlarınca yapılan bu araştırmalar. Başka bir şey değil. İki hafta kadar önce de ergenlik öncesi hormon bloklama tedavisine temel teşkil ettiği söylenen "tek" çalışmaya soruşturma açıldı. BBC bunu haber yaptı (2). Görüldüğü üzere çok yeni, ihtilaflı mevzular bunlar. İşte aylardır söylediğim iddia edilen “korkunç şeyler” bunlar. Sonradan kendi araştırmalarımdan öğrendiğim kadarıyla şu anda yurt dışında başat trans-aktivizmin (başka transaktivizmler de var) tek gündemi salt beyanla cinsiyet kimliğinin yasal olarak tanınması ve çocuklarda hormon bloklayıcı kullanımının yaşının düşürülmesi. Bunlar da doğuştan, sabit ve değişmeyen bir toplumsal cinsiyet kimliği/hissi hipotezine dayanıyor. Bu hipoteze inanmasam da sadece özelden, "hassas mevzular" bunlar diyerek kaygılar anlatılsaydı yasaklı olduğunu bilmediğim bu mevzuda ben yine elbette hassasiyet gösterirdim. Lakin bu yapılmadı, tabi. Ki konu da daha ziyade bu. Sadece hakaretlere ve zorbalığa maruz kaldım; kalıyorum. Bu aktivist grubunun bütün mensupları bu yöntemi kasten tercih ettiğini söylüyor. Bu grubun aldığı siyasi bir tercih bu.

Şahsen feminist bilim ve teknoloji araştırmaları çalıştığımdan, elbette bilgi-ideoloji ilişkisini, ezilenlerin konumlanmış bilgisinin ne şekilde üretildiğini bilen biriyim. Doktora tezimde yöntem olarak başvurduğum bu literatür bizzat uzmanlık alanlarımdan biri. Lakin burada söz konusu olan şey epistemolojik bir sorundan, bilgi üretiminden, akademik ve kuramsal tartışma etiğinden ziyade, linçe ve itibarsızlaştırmaya dayanan ve kasıtlı olarak uygulanan belli bir siyaset yapma biçimidir. […]Benim durumumda, geçenlerde bir transın cis kadınları aşağılayıcı, kadın düşmanı ifadeleri vesilesiyle başlayan tartışmada, yine bu grupların ağı içerisinde yer alan bir iki LGBT örgütünün hesaplarında adımın ifşa edilmesine vardı mesele. Öyle bir siyasi hattım veya söylemim olmamasına rağmen, sırf birilerinin cımbızlayarak çektiği ifadeler üzerinden oluşturduğu kanaate dayanarak trans-dışlayıcı olmakla itham ediliyordum; lakin tam olarak hangi ifadenin bu yönde kanıt teşkil ettiğinden bahseden yoktu.

Ezcümle, son zamanlarda bilhassa sosyal medya görünürlüğü olan, müttefik, kendi tabirleriyle “ılımlı,” yalnız ve kırılgan olduğu düşünülen feminist akademisyenlere dönük bir “fobik ifade avı,” hedef gösterme, siber saldırı furyasının içine düştük. Zincirleme seyir izleyen bu saldırı furyası, elbette genel anlamda bilhassa radikal feminizmi yıpratma amacı taşıyor. Oldukça keyfi bir seyir izleyen bu linç furyasında Twitter’da mevcut bu bir grup aktivistin hedef tahtası olmanız, sonrasında da grubun daha etkili sayılan şahıslarına havale edilmeniz için en ufak bir eleştiri veya şahsi husumet yeterli oluyor. Bu sene Onur Haftası etkinliklerinde de yine feminizmin içsel ve yapısal olarak fobik olduğu iddialarına yer veren, belki de feminizmin bir daha toparlanmamacasına yıkılmasını salık veren atölye çalışmaları mevcuttu. Kadın hareketinin bu kadar güçlü olduğu bir ülkede bu oldukça talihsiz bir tutumdur.

[…]Belli ezilen, mağdun konumları arasında hiyerarşiler tesis etmek, linçi bu gruplar arasında hegemonya aracı haline getirmek son derece tehlikeli bir yaklaşımdır. Hareketlerimizin geçmişine, dayanışma ruhuna aykırı olan bu hasmane tavırların ve linç kültürünün siyasetimize yerleşmemesi için elimizden geleni yapmak hepimizin sorumluluğu.

Bu linç kültürü elbette tepkisel bir hınç siyasetine dayanıyor. Bunun ise hegemonya oluşturma girişimlerinin temelinde yatan bir refleks olduğunu biliyoruz. Hınç siyasetine dayalı bu siyasi müdahale yöntemini hep kınadım, şimdi de kınıyorum. Dönüştürücü, olumlayıcı, ittifaklar oluşturmaya imkan veren bir siyasi dilin ve yaklaşımın hakim olmasını temenni ediyorum.

 

 

Tweets:

“If you can take a look at the magazine above, you will be able to see the significance of being female and male based on biological sex from countless aspects. For your own and the other person’s health, biological sex is important for blood transfusion, organ transplantation.

It is possible to defend trans rights without denying this tangible truth. Why should we deny biological sex, deny evolution, erase female to defend rights? That is the actual question. The activism that has dragged the case here is responsible for this situation. This will hurt trans people and females first.”

“So you say MIT is a phobic source when you don’t like it. You’ll turn away from anything I share by saying they are just phobic, or TERF. Go ahead and look up contrary allegations on Google.

The only thing we know is that there isn’t enough data on medical intervention at an early age. The only thing I know is: PRECAUTION. That’s it.”

 

“Yukaridaki dergiye bakarsaniz hangi sayisiz acidan biyolojik cinsiyet uzerinden disi ve erkek olmanin onemli oldugunu gorursunuz. Kan transferinde, organ naklinde, kendinizin ve karsinizdakinin sagligi icin biyolojik cinsiyetiniz onemli.”  “Bu maddi gercekligi yok saymadan da trans haklari savunmak mevcut. Neden biyolojik cinsiyeti inkar etmeliyiz, evrimi inkar etmeliyiz, disiyi silmeliyiz hak savunmak icin? Asil soru bu. Olayi buraya ceken aktivizm sorumludur bu durumdan, bu basta translara ve disilere zarar verir.”

“Eee beğenmiyorsunuz, mit, fobik kaynak diyorsunuz. Ne paylaşsam onlar zaten fobik, o zaten TERF diye yüz çevireceksiniz. Buyurun kendiniz Google'dan bakın aksi iddalara.

tek bildiğimiz erken yaşta tıbbi müdahaleye dair net verilerin olmaması. Tek dediğim: TEDBİR. O kadar.”

Notes: